در توربینهای ضربهای اولیه مانند توربین لاوال و توربینهای پسکش مانند توربین پارسونز، پروانه جزء هسته است و کارایی آن به پیچیدگی ساختار پرهها مربوط میشود.
طراحی پروانه از تکیه بر فرمولهای تجربی و نقشههای دستی به معرفی فناوریهای شبیهسازی دیجیتالی مانند دینامیک سیالات محاسباتی و دینامیک ساختاری دستخوش تحول شده است.
در اوایل دهه 1950، وو ژونگهوا تئوری جریان سه بعدی توربوماشینآلات (تئوری سطح جریان S1، S2) را ایجاد کرد که در طراحی توربینها برای پروژه سد سه دره در کشور من استفاده شده است. [10] هوافضای مدرن و میدانهای دیگر از طراحی سطح جریان سه بعدی برای پروانهها استفاده میکنند و از طریق شبیهسازی کانال جریان، راندمان هیدرولیکی به طور قابلتوجهی در مقایسه با طراحی تجربی (به عنوان مثال، بیش از 30٪) بهبود مییابد.
در حال حاضر، فناوری پروانه به سمت سبز شدن و الکتریکی شدن، از جمله توسعه طرحهای کمصدا و کم مصرف-و اکتشاف مواد کامپوزیت، سوخت هیدروژن-پروانههای سازگار، و فناوری بهینهسازی توپولوژی مبتنی بر یادگیری ماشین در حال تغییر است.